Obydwa napisane zostały w pierwszej osobie, potocznym, gawędziarskim językiem, obydwa eksplorujš mniej przyjemne sfery rzeczywistoœci. Bohater pierwszego to młody człowiek powołany do wojska w stanie wojen-nym a drugiego dwudziestoszeœcioletni Polak pracujšcy na czarno w Paryżu na poczštku lat dziewięćdziesiš-tych.

Można odnieœć wrażenie, że chodzi o jednš osobę, nawet nazywajš się prawie identycznie: Robert Janas i Ro-bert Sanaj, pozwolę sobie więc pisać o nich jako o jednym bohaterze. Jest on nie tylko bohaterem głównym, ale właœciwie jedynym, cała reszta postaci, a jest ich bardzo wiele, to tylko statyœci, którzy Roberta niewiele inte-resujš, bardzo rzadko dowiadujemy się o jakichkolwiek wydarzeniach w których Robert nie brał bezpoœrednie-go udziału, sprawy które nie dotyczš go osobiœcie nie majš dla niego większego znaczenia. W pierwszym, woj-skowym opowiadaniu, zresztš znacznie dłuższym od następnego, jest właœciwie tylko jeden znaczšcy wyjštek od tej reguły – dezercja kolegi który zabrał ze sobš broń i został zastrzelony po kilkudniowym poœcigu. W drugim jest kilka uwag o życiu kolegów i pracodawców, jednak nie zmienia to faktu iż stanowiš oni jedynie tło.

A jednak, choć Robert jest egocentrykiem a do tego człowiekiem skłonnym do refleksji (lubi samotne warty bo daje to okazję do rozmyœlań i dywagacji), nie wprowadza czytelnika w swój wewnętrzny œwiat myœli i uczuć. Poznajemy go wyłšcznie poprzez działanie. A w obydwu opowiadaniach dzieje się bardzo wiele; wojskowy dryl, drugie życie koszar, czyli tzw. fala, bójki, poligony, wykorzystywanie wojska do działań przeciwko opo-zycji, przelotne kontakty seksualne, ciężka, fizyczna praca, uršgajšce godnoœci ludzkiej warunki bytowe, alko-holowe libacje. Dzięki temu, mimo braku introspekcji, poznajemy Roberta doœć dobrze. Jest on zaradnym człowiekiem, który potrafi się przystosować do trudnej sytuacji a jednoczeœnie pozostaje sobie wierny, nie traci z oczu pewnych ideałów czy wyższych aspiracji, których czytelnik może się domyœlać, choć nie zostaje o nich wprost poinformowany. Jako żołnierz doskonale radzi sobie w koszarach i na poligonie, ale odmawia wstšpie-nia do ZSMP i udziału w rozpędzaniu demonstracji, za co lšduje na dwa miesišce w batalionie karnym. Dowia-dujemy się zresztš, że w cywilu miał zwišzki z opozycjš – jego brat jest więŸniem politycznym, a on sam do-stał kolegium za działalnoœć. Przynajmniej w częœci odrzuca patologię fali. Jako turysta zarobkowy dobrze pra-cuje i sporo zarabia, ale też, w odróżnieniu od wielu innych tego typu turystów, stabilizuje a raczej po prostu cywilizuje swoje warunki bytowe – przestaje jeŸdzić na gapę i kraœć w sklepach, mieszka stopniowo w coraz lepszych warunkach a nawet idzie na kurs językowy. […]

Podsumowujšc, w Wiosennej fali mamy do czynienia z postaciš, która jest herosem na miarę szarej, prozaicznej rze-czywistoœci. Daje sobie radę w bardzo trudnych okolicznoœciach, przyjmuje reguły gry patologicznych œrodowisk w których przyszło mu funkcjonować a jednoczeœnie nie pozwala by te œrodowiska zmieniły go wbrew jego woli.